Neutronowy Jack

Ludzie  przeceniają złożoność biznesu, to nie nauka o rakietach, to jeden z najprostszych zawodów świata.

Jack Welch

Jack Welch

Jednym z najbardziej znanych w USA menedżerów jest Jack Welch, człowiek który przez 20 lat stał na czele amerykańskiej ikony – General Electric. Udało mu się utrzymać dobrą reputację firmy, której wartość rynkowa pod jego przywództwem wzrosła o 400 miliardów dolarów. Sławę przyniosły mu niekonwencjonalny styl zarządzania i „biznesowa intuicja”. Na emeryturze pan Jack pisze książki oraz prezentuje swoją filozofię biznesu osobiście. Był nawet w Polsce!

Dzieciństwo i młodość

Jack Francis Welch Jr, urodził się 19 listopada 1935 roku w Peabody w stanie Massachusetts. Podobno w dzieciństwie jąkał się, co mogło przeszkodzić w budowaniu pewności siebie lecz jego kreatywna matka (gospodyni domowa) powtarzała mu, że to z powodu zbyt szybkiej pracy mózgu. Był zdolnym uczniem z sukcesami w sporcie. Dostał się na uniwersytet w Massachusetts, gdzie studiował chemię (ukończył w 1957 roku) a następnie uzyskał doktorat na Uniwersytecie Illinois (1960). Pierwszą etatową pracę podjął w… General Electric w Pittsfield w stanie Massachusetts… Pracował jako młodszy inżynier z wynagrodzeniem rocznym 10.500 dolarów. Prawie zrezygnował, kiedy po roku pracy dowiedział się, ze jego wynagrodzenie może podnieść się o 1000 dolarów (rocznie). Był także zniesmaczony wszechobecną biurokracją. Jack planował przeniesienie się do International Minerals & Chemicals w Skokie, Illinois.

Wtedy do akcji wkroczył Reuben Gutoff, młody menedżer który widział w Welchu duży talent.  Pogadał z nim i jego żoną podczas kolacji w Yellow Aster w Pittsfield i cudem przekonał Welch’a do pozostania. Gutoff obiecał, ze zajmie się walką z biurokracją i tworzeniem lepszych warunków do pracy.

Welch został wiceprezesem GE w 1972 roku a w 1981 roku najmłodszym prezesem i dyrektorem generalnym w historii General Electric (zastępując Reginalda H. Jonesa).

Zarządzanie GE

W 1980 roku Welch zaczął pracować nad usprawnieniem GE. W 1981 roku w Nowym Jorku wygłosił przemówienie pt. „Growing fast in a slow-growth economy” (Wzrastać szybko w wolno rosnącej ekonomii), które jest uważane za początek idei „maksymalizacji wartości dla akcjonariuszy”. Później w wywiadzie dla Financial Times w czasie światowego kryzysu finansowego 2008-2009 Welch stwierdził, że maksymalizacja wartości dla akcjonariuszy jest najgłupszą ideą na świecie.

Welch zachęcał menedżerów do stawania się coraz bardziej produktywnymi. Pracował nad ograniczaniem nieefektywności, które widział w nadmiernym gromadzeniu zapasów oraz – o czym już było i z powodu czego niemal opuścił GE – biurokracji. Welch zamykał fabryki, obcinał płace, likwidował niewydajne działy firmy. Powszechnie znaną opinią Welch’a było to, że firma powinna być numerem 1, ewentualnie 2 w danej branży lub porzucić ją. Strategia Welcha była później stosowana przez wielu prezesów w Stanach Zjednoczonych Ameryki.

Co roku Welch usuwał 10% najsłabszych menedżerów. Zyskał opinię brutalnie szczerego podczas spotkań z kierownictwem. Wyciskał z menedżerów ile się dało, ale najlepszych 20% z nich nagradzał premiami i opcjami na akcje firmy. On także rozszerzył program przydzielania opcji na akcje firmy z najwyższego kierownictwa do prawie jednej-trzeciej wszystkich zatrudnionych. Welch znany jest również z likwidacji dziewięciostopniowej hierarchii zarządzania i wprowadzenia nieformalnej atmosfery w firmie.

Na początku 1980 roku został nazwany „Neutronowym Jackiem” bo eliminował rzesze pracowników, pozostawiając nienaruszone budynki. W swojej książce „Jack: Straight From The Gut” Welch stwierdza, że GE na koniec 1980 roku zatrudniał 411 tys. pracowników a koniec 1985 roku 299 tysięcy. Spośród 112 tysięcy nazwisk, które zniknęły z listy płac 37 tys. zostało „sprzedanych” wraz z przedsiębiorstwami a 75 tys. utraciło pracę w wyniku regularnego zwalniania pracowników. Z drugiej strony – GE bardzo szybko zwiększał kapitał.

W 1986 roku po nabyciu NBC, zlokalizowanej w Rockefeller Center, Welch przeniósł swoje biuro do „GE Building” na Rockefeller Plaza 30. W latach dziewięćdziesiątych, Welch – przy pomocy licznych przejęć – zaczął zmieniać kierunek GE z produkcji do usług finansowych.

Pod koniec 1995 roku Welch wdrożył „Six Sigma” – program jakości Motoroli. W 1980 roku, na rok przed objęciem władzy przez Welch’a, GE zarejestrował przychód około 26,8 miliardów dolarów. W 2000 roku, rok przed rezygnacją Welch’a przychody wzrosły do prawie 130 miliardów dolarów. Po odejściu Welch’a wartość rynkowa firmy poszybowała z 14 mld dolarów do 410 mld dolarów na koniec 2004 roku, czyniąc General Electric najcenniejszą i największą firmą na świecie.

Pod koniec kariery Welch otrzymywał wynagrodzenie w wysokości 4 mln USD rocznie a jego kontrowersyjny plan emerytalny zakładał 8 mln USD rocznie. W 1999 roku Welch został uznany za menedżera stulecia przez magazyn „Fortune”.

Proces wyłaniania następcy Welch’a był długotrwały i głośny. Kandydatami byli: James McNerney, Robert Nardelli, i Jeffrey Immelt. Ostatecznie prezesem i dyrektorem generalnym został Immelt. Nardelli zarządzał Home Depot do początku 2007 roku, później był prezesem Chryslera. McNerney został dyrektorem generalnym 3M a później objął podobne stanowisko w Boeingu.

Literatura:

„Biznes” PWN, 2007

Zdjęcie pochodzi z oficjalnej strony Jacka Welch’a: welchway.com